آنگونه که روانشناسان میگویند، چهرههای مستبد قادر نیستند ارتباطی منطقی و توأم با اصول حرفهای با دیگران برقرار کنند. این مهم زمانی آشکارتر میشود که سیاستهای مستبدانه یک فرد باعث بروز خسارتهای بسیار انسانی، مادی و فرهنگی به کشور، گروه یا دستهای میشود. در گزارشی که طی سال 2003 توسط سه محقق دانشگاه کالیفرنیا منتشر شد، در مورد چهرههای مستبد و دیکتاتور به نکته درستی اشاره شد؛ اینکه این افراد تمایل دارند از خود وجهه و اعتباری ترسیم کنند که در عالم واقع اصلا مصداق و واقعیت ندارد. در تکمیل همین نظریه «نانا بروکس» استاد روانشناسی دانشگاه واشنگتن نیز نظر قابل تأملی دارد؛ اینکه «دیکتاتورها تمایل دارند قدرت و تواناییهای خود را بسیار بیشتر از آنچه هست نشان دهند.» و البته از خود به عنوان یک قهرمان، آن هم در کلاس بینالمللی یاد کنند و به عبارتی در مورد خود از یک قهرمان توانمند صحبت کنند که بیشتر شبیه افسانهها است. طبیعی است که درست در زمانی که این باور کاذب به چالش کشیده میشود، آنها انسانهایی خطرناک تبدیل میشوند زیرا شخصیت آنها زیر سئوال رفته و آنها مایل به القای این باور به هر قیمت به دیگران هستند. در حقیقت دیکتاتورها به مرور زمان دیکتاتور میشوند؛ درست از زمانی که تلاش میکنند باورهایی را اشاعه دهند که با نگرانیها و دغدغههای عادی مردم کاملا متفاوت است.